19 Mart 2013 Salı

On altı yaşıma gelene kadar şımarık pisliğin tekiydim.Her istediği anında yapılan,yapılmayanları da bir şekilde yaptıran bir çocuk.Mutlu değildim,sürekli depresyon halinde kendini üzen bir tiptim.Kendime zarar veren çok hata yaptım,kendim iyileştim.Bolca yazdım,kimi zaman bağıra çağıra ağladım.Nefes almadığım zamanlar oldu,nefes aldırmadığım zamanlar oldu.İnsanları üzdüm,pişman olmamayı kendime ilke edindim.Ne yaptıysam bugün böyle olmamı ona borçluydum.Kullanıldım,kullandım.Hep uyanınca unutulur dedim,unutulmadı.Birileri hatırlattı.Kimseye bağlanmayacağım diye yalnızlığa bağımlığı oldum.Sevmeyi beceremedim,sevilmeyi hiç anlamadım.İnsan nasıl sever diye düşünüyordum,ben ailemden başka kimseyi sevemiyordum.Hayatımdan gidenleri hiç önemsemedim,insanlar benden nefret etti.Kalıcı olmak isteği her insanda vardır,bende birileri benimle kalsın istiyordum ama hiç olmuyordu.

16 Mart 2013 Cumartesi


Delirmek isteyen insanlar tanıdım,çok fazlalar üstelik.Delirmenin gerçekten nasıl olduğunu bilseler,isteyemezlerdi.Bir kez sadece bir kez ruh ve sinir hastalıklarına giden biri bunu isteyemez.O insanların ne halde olduğunu bilseler,dayanamazlardı.
Kendini adını hatırlamayan,ağzından tükürükleri akarken ifadesiz bakışlarla masaya bakan bir insan.Böyle biri olmayı gerçekten isteyemezler,herkesin sana hem acıyarak hem de korkuyla bakmasına dayanamazsın.İnsanların,ailenin,çocuğun sana yaklaşmamasına dayanabilir misin?O zaman istemeyeceksin,delirmek insanların sandığı gibi özgürleşmek,hesap vermekten kurtulmak değildir.Delirmek insanın yaşarken ölüp,çevresini zehirlemesidir.
İnsanlar size kızmaz doğru,çünkü yaptıklarınızı hatırlamazsınız bile.Hesap vermezsiniz çünkü size hesap vermeniz gereken bir şey yaptırmazlar.İzin yoktur.Evinde ya da hastane de oturur,ilaçlarını içersin hepsi bu.
Delirmek insanın kendinden korkmasıdır,sizin gibi de değil.O insan o korkuyu hiçbir şekilde aşamaz,yapmak istediklerini yapamaz.Çocuğuna,sevdiği insana yaklaşamaz.Çevresinden ki insanlar onu korkuyla bakarken,o gizlice ağlar gözyaşı dökmeden.Doktorlar,ilaçlardan kurtulamaz hayatı boyunca.O lanet ilaçlar vücuduna daha fazla zarar verir ama başka çözüm yoktur,uyuşturulmak zorundadır.
Delirmek yaptıkların için pişman olmaya bile hakkın olmamasıdır.Sana o hakkı da vermezler.Evlenme,sevme,başka insanların da hayatını bu hale getirme.Sakın çocuk sahibi olmayı aklına bile getirme,bunun sorumluluğunu alamazsın.Delirmek budur işte,insanın çevresindeki doktorlar dışında kimseyle düzgün bir iletişim kuramayacak kadar kendinden korkması.
İşte tam bu sebeplerden,delirmeyi hiç istemedim.İsteyenleri de bunun gerçekte nasıl olduğunu bildiklerini düşünmedim.
İnsan en çok mutlu olmasın dediklerini özlüyor.Sen benim tıkanan nefesimsin,hep orada olan ama varlığını bir türlü kabul edemediğimsin.Sen sırf bana kız diye çekip: gittikten sonra nefret ettiği ne varsa yaptığımsın,beni en az tanıyan ama en çok bilensin.Sen benim bir bakışından içini okuduğumsun.

İki kişilik yaşamak var,hayatındaki insanla plan yapmak."O yanımda olsun,gerisini ben bir şekilde yoluna koyarım,o olsun sadece" diyebilmek var."Kadınım" diye sevilen,gözlerinin içine bakılan kadınlar var.Naz yapabilen,sevdiği adamı bir hareketiyle gülümseten kadınlar.Güzeller de,niye biliyor musun?Sevilen insan güzelleşir.Yalnız kalıp,aynada kendilerini izlemez onlar.

Uzansın uğraştıkları çirkin saçları,uyumamaktan morarmış gözleri,delirmemek için yazdığı yazılar olmayan insanlar da var.Kafasında sürekli konuşan,işkence eden bir ses olmayan insanlar.Benim gibi olmayan insanlar,senin dediğin gibi "Yaşamayı bilen insanlar" var.Belki ben öğrenememişimdir,korkağın tekiyimdir belki kafam herkes gibi çalışmıyordur.Öyle olmak istemiyorumdur,birisi bana benzeyen biri olsun istiyorumdur.

Senin bana benzemeni istiyorumdur,hiç başaramadığın istemem ne kadar saçmaydı.İstemiştim ama,benim gibi ol,benim ol istemiştim.Tıkanan nefesim olmaktansa nefes almamın nedeni ol istemiştim.İnsanların katı görüntülerinin altında çok masum istekleri vardır ve sene bunu bir türlü anlayamıyorsun.Tam da bu yüzden biz aynı olamıyoruz.