19 Mart 2013 Salı

On altı yaşıma gelene kadar şımarık pisliğin tekiydim.Her istediği anında yapılan,yapılmayanları da bir şekilde yaptıran bir çocuk.Mutlu değildim,sürekli depresyon halinde kendini üzen bir tiptim.Kendime zarar veren çok hata yaptım,kendim iyileştim.Bolca yazdım,kimi zaman bağıra çağıra ağladım.Nefes almadığım zamanlar oldu,nefes aldırmadığım zamanlar oldu.İnsanları üzdüm,pişman olmamayı kendime ilke edindim.Ne yaptıysam bugün böyle olmamı ona borçluydum.Kullanıldım,kullandım.Hep uyanınca unutulur dedim,unutulmadı.Birileri hatırlattı.Kimseye bağlanmayacağım diye yalnızlığa bağımlığı oldum.Sevmeyi beceremedim,sevilmeyi hiç anlamadım.İnsan nasıl sever diye düşünüyordum,ben ailemden başka kimseyi sevemiyordum.Hayatımdan gidenleri hiç önemsemedim,insanlar benden nefret etti.Kalıcı olmak isteği her insanda vardır,bende birileri benimle kalsın istiyordum ama hiç olmuyordu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder